W pierwszych sześciu miesiącach 2026 roku lekarze w całym kraju wystawili łącznie 14,1 mln zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy. Choć sama liczba dokumentów okazała się niższa niż w analogicznym okresie ubiegłego roku, łączny wymiar absencji pracowniczej wyniósł niemal 148 mln dni. Taki wynik jednoznacznie wskazuje, że mniejsza liczba zwolnień wcale nie przełożyła się na szybszy powrót zatrudnionych do wykonywania obowiązków zawodowych.
Coraz dłuższy czas leczenia. Jak długo przebywamy na L4?
Główną przyczyną wystawiania zaświadczeń były choroby własne osób objętych ubezpieczeniem. Statystyczne pojedyncze zwolnienie lekarskie obejmowało blisko 11 dni kalendarzowych. Z kolei pracownik, który w analizowanym półroczu musiał udać się na L4, spędził poza firmą średnio około 25 dni.
Choć ogólna liczba wystawionych druków zmalała w porównaniu z poprzednim rokiem, to opiewały one na dłuższy łączny czas trwania. Medycy wciąż najchętniej wypisują zwolnienia krótkoterminowe, trwające maksymalnie do pięciu dni. Równocześnie ZUS odnotował wyraźny wzrost udziału dokumentów wystawianych na okres od 11 do 30 dni – to głównie ten czynnik utrzymuje wysoką sumę dni absencji w skali kraju. Równolegle zaobserwowano częstsze niż rok wcześniej wystawianie zwolnień obejmujących zaledwie jeden dzień, co uwidacznia dwa równoległe zjawiska: przyrost zarówno najkrótszych, jak i kilkutygodniowych nieobecności.
Kto częściej choruje? Różnice między kobietami a mężczyznami
Z przedstawionych statystyk wynika, że ponad połowa zwolnień związanych z własnym stanem zdrowia trafiła do kobiet. W gronie ubezpieczonych pań najwięcej dni nieobecności w pracy wygenerowały osoby w przedziale wiekowym od 30 do 39 lat.
Inaczej kształtuje się sytuacja wśród pracujących mężczyzn. W tej grupie największą część absencji chorobowej zarejestrowano u pracowników mających od 40 do 49 lat. Struktura wiekowa osób korzystających ze świadczeń chorobowych jest więc bezpośrednio powiązana z płcią.
Kręgosłup, psychika i urazy. Co dolega pracownikom?
Zestawienie przyczyn nieobecności w pracy wskazuje na zmianę profilu dolegliwości, z jakimi mierzą się zatrudnieni. Największą liczbę dni nieobecności wygenerowały schorzenia układu mięśniowo-szkieletowego. Problemy z kręgosłupem, stawami oraz mięśniami w równym stopniu uniemożliwiają realizację zadań fizycznych, jak i biurowych.
Drugim kluczowym powodem absencji były zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania, których odsetek wzrósł w zestawieniu z rokiem ubiegłym. Zwiększyła się również liczba dni opuszczonych z powodu urazów, zatruć oraz innych następstw czynników zewnętrznych.
Do istotnych przyczyn zwolnień należały także dolegliwości układu oddechowego oraz zwolnienia związane z ciążą, porodem i połogiem. W segmencie infekcji oddechowych odnotowano jednak wyraźny spadek. Przykładowo w czerwcu 2026 roku dominowały zakażenia górnych dróg oddechowych i przeziębienia, podczas gdy zachorowania na grypę oraz COVID-19 pojawiały się w zestawieniach znacznie rzadziej niż przed rokiem (szczególnie wysoki spadek dotyczył właśnie zakażeń koronawirusem). Miejsce infekcji zajęły długotrwałe problemy z układem ruchu, urazy oraz kłopoty ze zdrowiem psychicznym.
Mniej opieki nad dziećmi, więcej nad dorosłymi bliskimi
Statystyki ZUS z pierwszego półrocza 2026 roku ujawniły również przesunięcia w zasiłkach opiekuńczych. Zmniejszyła się liczba zaświadczeń lekarskich pobieranych przez rodziców w celu sprawowania opieki nad chorym dzieckiem – spadła zarówno ogólna liczba wystawionych druków, jak i dni spędzonych w domu.
Zupełnie odmienną tendencję odnotowano przy opiece nad innymi członkami rodziny. W tej kategorii ZUS zarejestrował wyraźny wzrost liczby zaświadczeń oraz powiązanych z nimi dni absencji.
Komentarze (0)