Nadciśnienie tętnicze bywa podstępne – przez lata może rozwijać się bezobjawowo, sukcesywnie prowadząc do uszkodzeń ważnych narządów, takich jak serce, nerki, mózg czy wzrok. To właśnie te trwałe powikłania, które realnie ograniczają sprawność chorego, otwierają furtkę do ubiegania się o pomoc finansową.
Dwa rodzaje świadczeń dla potrzebujących
Osoby, których stan zdrowia pogorszył się na skutek nadciśnienia, mogą skorzystać z dwóch głównych ścieżek wsparcia. Pierwszą z nich jest zasiłek pielęgnacyjny. To świadczenie wypłacane przez gminę, a jego wysokość wynosi obecnie 215,84 zł miesięcznie. Aby je otrzymać, nie trzeba spełniać kryteriów dochodowych, kluczowe jest natomiast posiadanie ważnego orzeczenia o niepełnosprawności. Najczęściej trafia ono do osób, u których nadciśnienie doprowadziło do trwałych skutków, takich jak m.in. częściowy niedowład po udarze, przewlekła niewydolność serca ograniczająca aktywność czy znaczne problemy ze wzrokiem. Świadczenie przyznawane jest na czas obowiązywania orzeczenia lub bezterminowo.
Druga opcja, dedykowana osobom w najcięższym stanie, to świadczenie wspierające wypłacane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Przeznaczone jest ono dla pacjentów wymagających stałej opieki, na przykład z powodu zaawansowanej niewydolności nerek (wymagającej dializ), bardzo ciężkiej niewydolności serca powodującej duszności przy minimalnym wysiłku czy trwałych skutków rozległych udarów. W tym przypadku Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności ocenia poziom potrzeby wsparcia w skali punktowej (od 70 do 100). W zależności od tego wyniku, świadczenie może wynosić od ok. 792 zł do 4353 zł miesięcznie. Co ważne, obie formy pomocy można łączyć, co w maksymalnym wariancie daje łącznie 4568,84 zł.
Jak przejść przez procedury?
Kluczem do sukcesu jest rzetelnie przygotowana dokumentacja medyczna. Nie wystarczy zaświadczenie o nadciśnieniu – konieczne jest potwierdzenie jego powikłań oraz wpływu choroby na codzienne funkcjonowanie. Warto zgromadzić wszelkie wypisy ze szpitali (np. po udarach czy zawałach), wyniki badań laboratoryjnych i obrazowych, opinie specjalistów oraz dokumenty z rehabilitacji.
Procedura startuje od złożenia wniosku o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności w odpowiednim powiatowym lub miejskim zespole. Komisja oceni stan zdrowia chorego oraz jego zdolność do samodzielnego radzenia sobie z codziennymi obowiązkami. Po otrzymaniu orzeczenia, droga do zasiłku pielęgnacyjnego prowadzi do urzędu gminy, miasta, MOPS-u lub GOPS-u. Jeżeli wniosek wpłynie w ciągu trzech miesięcy od daty wydania orzeczenia, istnieje szansa na wyrównanie świadczenia od miesiąca rozpoczęcia postępowania. W przypadku świadczenia wspierającego, po uzyskaniu orzeczenia o poziomie potrzeby wsparcia z Wojewódzkiego Zespołu (z wynikiem co najmniej 70 punktów), wniosek należy złożyć do ZUS. Można to zrobić elektronicznie – za pośrednictwem portalu PUE ZUS (eZUS), platformy Emp@tia lub bankowości elektronicznej.
Komentarze (0)