W stodole stał niezwykły zabytek. Był skazany na zniszczenie, odzyskał dawny blask

Historia zamknięta w zabytkowym obiekcie

Na naszych łamach co jakiś czas informujemy o różnorodnych znaleziskach, które pod względem wartości historycznej są niezwykle cenne. Czasem nie trzeba jednak szukać daleko, bowiem takie obiekty możemy mieć tuż obok siebie.

Czasami warto poddać je renowacji tak, by mogły służyć kolejnym pokoleniom. Właśnie takie działania podjęto w jednej z okolicznych miejscowości.

Mowa o Witoni leżącej na granicy powiatów kutnowskiego i łęczyckiego. To właśnie w tamtejszej parafii przywrócono dawny blask zabytkowemu obiektowi. W tym przypadku mowa o konfesjonale.

Jak podkreśla ksiądz Bogdan Skóra, proboszcz św. Katarzyny Dziewicy i Męczennicy w Witoni, konfesjonały to nieraz dzieła sztuki snycerskiej, bogato zdobione, rzeźbione postaci świętych, oraz symbole Bożego Miłosierdzia.

- Konfesjonał, to specjalnie przygotowane miejsce w kościele do sprawowania sakramentu pokuty i pojednania. Pochodzi od łacińskiego czasownika confessare – oznacza wyznawać; oraz rzeczownika confessio – wyznanie. Określenie wyznawać, czyli „wyznanie” odnosi się konkretnie  do złych czynów, czyli grzechów. Czym innym jest wyznanie wiary (łac. credo), a czym innym wyznanie grzechów – podkreśla ksiądz Bogdan Skóra.

Ciekawa historia wydarzyła się w parafii w Witoni (fot. ksiądz Bogdan Skóra)

Praktyka spowiedzi sakramentalnej ewoluowała na przestrzeni historii kościoła. Najpierw była to forma publicznego wyznania grzechów przed całą wspólnotą i miała charakter publiczny. Dopiero później wypracowano formę spowiedzi prywatnej, usznej, indywidulanej. 

Niszczał, ale poddano go konserwacji

Przełomem był Sobór Laterański IV (1215r.), oraz ostatecznie tę formę swoim autorytetem potwierdził i utrwalił w okresie reformacji, Sobór Trydencki (1545-1563 rok). Głównie po Soborze Trydenckim w kościołach rozpowszechniła się praktyka stawiania mebli zwanych konfesjonałami. 

- Miały zapewnić penitentowi dyskrecję, oraz chronić penitenta od kapłana przed niewłaściwymi sytuacjami. W Kościele w Witoni jest konfesjonał, który stał kiedyś w części zwanej prezbiterium, we wnęce po stronie ambony. Wykonany z drewna dębowego, w stylu neobarokowym. Prawdopodobnie w latach osiemdziesiątych XX wieku wykonano dwa konfesjonały, natomiast stary zabytkowy konfesjonał został wyniesiony do stodoły – opowiada ksiądz Bogdan Skóra.

Niesprzyjające warunki: dziurawy dach stodoły, mokre podłoże (ziemia) doprowadziły do degradacji poprzez namnożenie pleśni, grzybów i wszelkich procesów gnilnych drewna. Ponadto pojawiły się korniki, które sukcesywnie osłabiały trwałą strukturę obiektu.

Konfesjonał został odrestaurowany (fot. ksiądz Bogdan Skóra)

Skazany na całkowite zniszczenie, zabytkowy konfesjonał został oddany do konserwacji. Proboszcz wyjaśnia, że obiekt poddano procesowi odgrzybiania, wzmocnienia osłabionych poszczególnych elementów. 

- Ostatecznie nałożono mazerunek, który koresponduje z wystrojem wyposażenia wnętrza, m.in. ołtarzy i prospektu organowego w naszym kościele. Podczas prac udało się znaleźć mały fragment tzw. marmuryzacji, który dla uwiecznienia został pozostawiony na jednym z elementów – mówi  ksiądz Bogdan Skóra.

Delikatne złocenia nadają powagi, dostojności, podkreślają detale snycerskie. Konfesjonał, dębowy zabytek z dumą prezentowany, wypełnia właściwą architekturę kościoła.